Op een zomerse dag in 1958 vertrok Enny Wolak met de bus naar
Parijs. Ze had twee weken vakantie en in die weken wilde ze als
vrijwilligster aan de slag bij Abbé Pierre. De manier waarop deze
pater over naastenliefde sprak, was Enny uit het hart gegrepen. Hij
had zich solidair verklaard met de allerarmsten en deed zijn
uiterste best om hun leven draaglijker te maken. Enny was 23 jaar
in die bewuste zomer. Ze werkte als directiesecretaresse bij de
mijnen Laura en Julia en daarnaast had ze een bijbaantje bij een
reisbureau. In de spaarzame uren die ze overhield, bezocht ze onder
meer de discussieclub Dit is leven. Daar sprak ze samen met
leeftijdsgenoten over God en de toestand in de wereld. Daarnaast
organiseerden ze elk jaar een actie voor mensen in nood. Die
combinatie tussen praten en doen vond Enny aantrekkelijk. Zo bleef
je niet steken in grote verhalen, maar kon je tenminste echt iets
voor je naasten betekenen. Om diezelfde reden had ze zich als
vrijwilligster aangemeld bij Abbé Pierre.
Eenmaal in Parijs werd Enny samen met andere vrouwelijke
vrijwilligers uit België en Frankrijk ondergebracht in een speciale
Communauté Féminine d' Emmaus. Daar kreeg ze te horen dat haar hulp
het eerste nodig was in een wasserij voor lompen. Zij aan zij met
vrouwelijke clochards ging ze aan de slag. Na een paar dagen in de
wasserij, werd ze overgeplaatst naar een atelier voor
rotanmeubelen. Deze meubelen werden verkocht en de opbrengst kwam
ten goede aan de armen. Het was in dit atelier dat ze de Franse
vrijwilliger Alain Godon leerde kennen.
In de eerste dagen na haar terugkeer liep ze over van verhalen.
Enny wilde de boodschap van Abbé Pierre over naastenliefde zo goed
mogelijk uitdragen, zodat iedereen in haar omgeving begreep hoe
urgent zijn noodkreten waren. Na een kort intermezzo in Nederland
was Alain doorgereisd naar Sicilië, waar hij zich had aangesloten
bij pater Danilo Dolci. De ellende in Sicilië was van een andere
aard dan in Parijs, maar ook hier was hulp onder de armen dringend
gewenst. Alain beschreef de armoedige omstandigheden waarin de
vissers met hun families leefden en hij gaf aan dat er vooral
gebrek was aan medicijnen en aan goede baby- en kindervoeding. Zijn
brieven brachten Enny op een idee. In de discussieclub waren ze
juist bezig om zich te beraden op een goed doel voor hun jaarlijkse
actie. Misschien, zo opperde Enny tijdens hun bijeenkomst in de
kerk, was het een idee om medicijnen of melkpoeder voor Sicilië in
te zamelen. Enny's idee, dat in de afgelopen weken langzaam was
gegroeid, kreeg vaste vorm dankzij een ontmoeting met Paul Meijs,
voorman van de KVP-jongeren. Op een zondagochtend ontstond al
discussiërend het plan voor de melkactie Sicilië; naar een idee van
Enny Wolak en onder regie van Paul Meijs.